که من از خوبش روم چون تو ز در بازآیی

نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی

چه شود کز دلم امروز گره بگشایی

ور تو آیی نشود چاره تنهایی من

کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو

گر نیی از پریان از چه پری می زایی

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد