گر نیی از پریان از چه پری می زایی

ور تو آیی نشود چاره تنهایی من

که من از خوبش روم چون تو ز در بازآیی

کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد

که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی

تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید