که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی

کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو

گر نیی از پریان از چه پری می زایی

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد

تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید

تو به مو غالیه اینقدر چرا می سایی

چه خلافست ندانم که میان من و تست