تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید

گر نیی از پریان از چه پری می زایی

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد

که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی

تو به مو غالیه اینقدر چرا می سایی

چه خلافست ندانم که میان من و تست

کانچه بر مهر فزایم تو به جور افزایی