این چه فتنه است که در شهر درانداخته ای

گاه با دوست درآویخته گه با دشمن

چون حریفان دغا نرد دغل باخته ای

بیم آنست که از پارس برآید غوغا

ما چو پروانه کمر بسته به جانبازی تو

تو چرا شمع صفت این همه بگداخته ای

هیچ کس را به جهان مهر تو باقی نگذاشت