ما چو پروانه کمر بسته به جانبازی تو

چون حریفان دغا نرد دغل باخته ای

بیم آنست که از پارس برآید غوغا

این چه فتنه است که در شهر درانداخته ای

تو چرا شمع صفت این همه بگداخته ای

هیچ کس را به جهان مهر تو باقی نگذاشت

حالی ازکینه پی قتل که پرداخته ای