که چون شراره می جهد ز شنگ کوهسارها

و یاگسسته حورعین ز زلف خویش تارها

ز سنگ اگر ندیده ای چسان جهد شرارها

به برگهای لاله بین میان لاله زارها

ندانما ز کودکی شکوفه از چه پیر شد

نخورده شیر عارضش چرا به رنگ شیر شد

گمان برم که همچو من بدام غم اسیر شد