گمان برم که همچو من بدام غم اسیر شد

که چون شراره می جهد ز شنگ کوهسارها

ندانما ز کودکی شکوفه از چه پیر شد

نخورده شیر عارضش چرا به رنگ شیر شد

ز پا فکنده دلبرش چه خوب دستگیر شد

بلی چنین برند دل ز عاشقان نگارها

درین بهار هرکسی هوای راغ داردا