چو چشمه ای که اندر او شنا کنند مارها

کناره کردم از جهان چو او شد ازکنار من

خوشا و خرم آن دمی که بود یار یار من

دو زلف مشکبار او به چشم اشکبار من

غزال مشک موی من ز من خطا چه دیده ای

که همچو آهوان چین از آن خطا رمیده یی

بنفشه بوی من چرا به حجره آرمیده ای