که با لبت طبرزدا به حنظلی نیرزد

سمن چو بنگرد رخت به جان و دل شمن شود

از آنکه ننگرد چو تو نگاری از نگارها

به پیش شکرین لبت جه دم زند طبرزدا

خیال عشق روی تو اگر زمین بورزدا

ز اضط راب عشق تو چو آسمان بلرزدا

همی ببوسدت قذم بسان خاکسارها