چو ذره آفتاب را به چشم درنیاورد

زبان به شکر رحمتت گشاده شیرخوارها

خصایل جمیل تو به دهر هرکه بنگرد

وجود کاینات را دگر به هیچ نشمرد

به نعمت وجود تو ز هست و نیست بگذرد

همی ز وجد بشکفد به چهره اش بهارها

ز بهر آنکه هر نفس ترا به جان ثنا کنم