جهان پر ملال را بهشت خرمی تویی

ز گوهر ثنای خود فرستمت نثارها

چه منتم ز مردمان که اصل مردمی تویی

چه صرفه ام ز این و آن که صرف آدمی تویی

به جان غم رسیدگان بهار بیغمی تویی

همی فشانده از سمن به مرد و زن نثارها