چو رعد از میان ابر دمادم بغردا

به ظاره اش ز شهر دوان خلق خیل خیل

زبان پر ز های و هوی روان پر ز وای و ویل

که این مارگرزه چیست که آید زکوهسار

دل و زهره هزبر ز سهمش بدردا

به شمشیر صاعقه رگ که ببردا

سپس چون شراره خون از آن رگ بپردا