به طفل شکوفه بین که بر نامده ز شخ

به شمشیر صاعقه رگ که ببردا

سپس چون شراره خون از آن رگ بپردا

مگر خون آن رگست که خوانیش لاله زار

دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

چو پیران به کودکی سپیدش شود ز نخ

وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ