که زودش سپیدکرد سپهر سیاهکار

دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

چو پیران به کودکی سپیدش شود ز نخ

وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ

ز مه طلعتان شوخ ز گلچهرگان شنگ

ز هرسو به طرف دشت گروهی زده کرنگ

به سر شور نای و به دل شور جام و چنگ