من اینجا اسیر خم تو آنجا مقیم باغ

که زخم فراق را به وصل التیام کن

که چون عارضت شده دلم خون ز انتظار

همیدون من و ترا فزونتر شدست داغ

مگر بهر چاره را کنی حیله ای چو زاغ

که مستان شهر را به هر جا کنی سراغ

پس وصل من بری مرآن حیله را به کار