ببوی از ره مشام به رنگ از ره بصر

مگر بهر چاره را کنی حیله ای چو زاغ

که مستان شهر را به هر جا کنی سراغ

پس وصل من بری مرآن حیله را به کار

به مغز و دماغشان چو دانش کنی مقر

که منهم ز کامشان دوم زود در جگر

و ز آنجا دوان دوان درآیم به مغز سر