گل آمد به شاخ هان چه خسبی به کاخ هی

و ز آنجا دوان دوان درآیم به مغز سر

در آنجا بگیرمت چو جان تنگ درکنار

الا ای که قوت تو شب و روز هست می

به سالوس و زرق و مکر مکن عمر خویش طی

بزن جام یک منی به آواز چنگ و نی

دو رخ کن دو گلستان دو عارض دو نو بهار