چو ابروی مهوشان کمان را کنی بزه

به جوش آردش همی دمادم ز خار خار

چو هنگام کارزار به چهر افکنی گره

چو گیسوی گلرخان بپوشی به تن زر

همی چرخ گویدت که احسنت باد وزه

ازین یال و بال و برز و زین فر و گیر و دار

بدانگه که از زمین همی خون بجوشدا