تن چرخ را غبار به اکسون بپوشدا

همی چرخ گویدت که احسنت باد وزه

ازین یال و بال و برز و زین فر و گیر و دار

بدانگه که از زمین همی خون بجوشدا

ز تف سنان و تیغ به یم نم بخوشدا

ستاره به زیرگرد دمادم بکوشدا

که بیرون برد بجهد تن خویش از غبار