دو را گاه یکی کنی بدان تیر راست چم

که بخ بخ ازین دلیرکه هی هی ازین سوار

چو روز و شب جهان که گردند بیش وکم

کنی جیش خصم راکم و بیش دمبدم

سه را گاه شش کنی بدان تیغ پشت خم

وزینسان برآوری از آن بیش وکم دمار

از آنجاکه هست رسم به جبر و مقابله