الا تا بروی بحر نشاید کشید پل

عدد را کنند بخش برو بی مساهله

چو تیر دوشاخ تو دو جذرند یکدله

ز هر هشت تیغ زن به هریک رسد چهار

الا تا به کتف باد نشاید نهاد غل

الا تا بهر بهار برآید ز خاک گل

الا تا درون خم شود خون تاک مل