به بوستان سرخ گل چرا همی لب گزد

چو تیره زای سحاب بر آسمان پرگرفت

ز چرخ اختر ربود ز نجم زیور گرفت

که تاکند جمله را به فرق نسرین نثار

نهان شود زیر برگ چو باد بر وی وزد

چو دخت دوشیزه ای که زیر چادر خزد

ز خوف نامحرمی که خواهدش لب مزد