ز خوف نامحرمی که خواهدش لب مزد

به بوستان سرخ گل چرا همی لب گزد

نهان شود زیر برگ چو باد بر وی وزد

چو دخت دوشیزه ای که زیر چادر خزد

کناره گیرد همی ز بیم بوس و کنار

صبا رخ ارغوان به شوخی از بس مکد

چو دانهای عقیق ز عارضش خون چکد