کناره گیرد همی ز بیم بوس و کنار

نهان شود زیر برگ چو باد بر وی وزد

چو دخت دوشیزه ای که زیر چادر خزد

ز خوف نامحرمی که خواهدش لب مزد

صبا رخ ارغوان به شوخی از بس مکد

چو دانهای عقیق ز عارضش خون چکد

وزان ستم سرخ گل ز خشم چندان ژکد