چو دانهای عقیق ز عارضش خون چکد

ز خوف نامحرمی که خواهدش لب مزد

کناره گیرد همی ز بیم بوس و کنار

صبا رخ ارغوان به شوخی از بس مکد

وزان ستم سرخ گل ز خشم چندان ژکد

که پوست در پیکرش چو نار می بترکد

بخوشدش خون دل چو دانهای انار