چو عاشقی کش بود جگر ز غم داغدار

ز بس که خوردست می به طرف باغ و تلال

رخانش گشتست آل زبانش گشتست لال

به چهر گلنارگون نهاده از مشک خال

سمن به باغ اندرون چو بر فلک مشتریست

چنان بود تابناک که زهره اش مشتریست

چو برگشاید دهن به شکل انگشتریست