چنان بود تابناک که زهره اش مشتریست

به چهر گلنارگون نهاده از مشک خال

چو عاشقی کش بود جگر ز غم داغدار

سمن به باغ اندرون چو بر فلک مشتریست

چو برگشاید دهن به شکل انگشتریست

بهار صنعت نما چو تاجر ششتریست

که دیبه رنگ رنگ فکنده بر جویبار