که دیبه رنگ رنگ فکنده بر جویبار

چنان بود تابناک که زهره اش مشتریست

چو برگشاید دهن به شکل انگشتریست

بهار صنعت نما چو تاجر ششتریست

شکوفه طفلیست خرد تنش به نرمی حریر

رخش به رنگ سهیل لبش به بوی عبیر

ندانم از رنج دهر به کودکی گشته پیر