ندانم از رنج دهر به کودکی گشته پیر

که دیبه رنگ رنگ فکنده بر جویبار

شکوفه طفلیست خرد تنش به نرمی حریر

رخش به رنگ سهیل لبش به بوی عبیر

و یا دوید از دلش به عارضش رنگ شیر

چنانکه رنگ شراب به صورت باده خوار

هلا بیابان عمر چرا به غم طی کنیم