و یا دوید از دلش به عارضش رنگ شیر

شکوفه طفلیست خرد تنش به نرمی حریر

رخش به رنگ سهیل لبش به بوی عبیر

ندانم از رنج دهر به کودکی گشته پیر

چنانکه رنگ شراب به صورت باده خوار

هلا بیابان عمر چرا به غم طی کنیم

میی گران سنگ ده که اسب غم پی کنیم