از فزعش ارغوان در خفقان اوفتاد

در وسط طاس زر زرین پر بر نهاد

تا شود آن زر خشک از گهرش آبدار

چون ز تن سرخ بید گشت عیان سرخ باد

نامیه همچون طبیب دست به نبضش نهاد

پس بن بازوش بست ز اکحل او خون گشاد

ساعد او چندجا ماند ز خون یادگار