نامیه همچون طبیب دست به نبضش نهاد

تا شود آن زر خشک از گهرش آبدار

چون ز تن سرخ بید گشت عیان سرخ باد

از فزعش ارغوان در خفقان اوفتاد

پس بن بازوش بست ز اکحل او خون گشاد

ساعد او چندجا ماند ز خون یادگار

کنیزکی چینی است به باغ در نسترن