د ایره سرخ گل گشته مضرس چراست

ستارگانند خرد بهم شده مقترن

و یا گسسته ز مهر سپهر عقد پرن

نموده در نیم شب به فرق نسرین نثار

بر تنش این ایزدی جامه اطلس چراست

دیبه او بی نورد این همه املس چراست

بوته صفت در میانش زر مکلس چراست