دیبه او بی نورد این همه املس چراست

نموده در نیم شب به فرق نسرین نثار

د ایره سرخ گل گشته مضرس چراست

بر تنش این ایزدی جامه اطلس چراست

بوته صفت در میانش زر مکلس چراست

بهر چه تکلیس کرد این همه زر عیار

بلبلکان زوج زوج زیر و بم انگیخته