طعنه ز خلق جمیل به باغ مینو زده

ز علمهای غریب سخن براند همی

به رای سیاره سیر به فکر گردون سپار

ار ز علا قدر تو به چرخ پهلو زده

پیر خرد پیش تو چو طفل زانو زده

گاه غضب با پلنگ پنجه به نیرو زده

لیک به هنگام حلم گشته ز موری فکار