قافیه گو جعل باش جعل ز من درخورست

لعل دهی گنج گنج سیم دهی بار بار

خنده تو گاه خشم خنده شیر نرست

هرکه نگرید از آن خنده ز شیراشیرست

حشمت من در سخن صد ره از آن برترست

کز پی یک طیبتم خصم کند گیر و دار

ملک نژادا چو من جهان نزاید همی