دو دست خویش از اسف بهم بساید همی

ملک نژادا چو من جهان نزاید همی

پس از من ای بس حکیم که می بیاید همی

به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی

که کاش قاآنیا بدی در این روزگار

تا که زمین روز و شب گردد بر گرد شمس

تا که بتازی زبان روز گذشته است امس