که کاش قاآنیا بدی در این روزگار

پس از من ای بس حکیم که می بیاید همی

به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی

دو دست خویش از اسف بهم بساید همی

تا که زمین روز و شب گردد بر گرد شمس

تا که بتازی زبان روز گذشته است امس

تا که حواس است عشر ظاهر از آن عشر خمس