تا که زمین روز و شب گردد بر گرد شمس

به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی

دو دست خویش از اسف بهم بساید همی

که کاش قاآنیا بدی در این روزگار

تا که بتازی زبان روز گذشته است امس

تا که حواس است عشر ظاهر از آن عشر خمس

سامعه و باصره ناطقه و شم و لمس