تا که بتازی زبان روز گذشته است امس

دو دست خویش از اسف بهم بساید همی

که کاش قاآنیا بدی در این روزگار

تا که زمین روز و شب گردد بر گرد شمس

تا که حواس است عشر ظاهر از آن عشر خمس

سامعه و باصره ناطقه و شم و لمس

ناصر جان تو باد باطن هشت و چهار