صراحی و جام را فرود آورد ز طاق

سزد گر به زندگی بمیرم برای او

که نادر فتد ز خلق نگاری چنین خلیق

چو خواهم ازو شراب دود گرم در وثاق

بریزد ز دست خویش می از شیشه در ایاق

پس آنگاه به دست من دهد با صد اشتیاق

که بر یاد لعل من بنوش این می رحیق