بریزد ز دست خویش می از شیشه در ایاق

که نادر فتد ز خلق نگاری چنین خلیق

چو خواهم ازو شراب دود گرم در وثاق

صراحی و جام را فرود آورد ز طاق

پس آنگاه به دست من دهد با صد اشتیاق

که بر یاد لعل من بنوش این می رحیق

چو من درکشم قدح سراید که نوش باد