فلک فر علیقلی که جودش بود فره

هزار آفرین ترا به جان از سروش باد

به جز در ثنای تو زبان ها خموش باد

که شهزاده را به صدق تویی داعی صدیق

برویش ندیده کس مگر روز کین گره

ز سهم خدنگ او چو بیرون جهد ز زه

کند ماه آسمان چو ماهی به تن زره