برویش ندیده کس مگر روز کین گره

به جز در ثنای تو زبان ها خموش باد

که شهزاده را به صدق تویی داعی صدیق

فلک فر علیقلی که جودش بود فره

ز سهم خدنگ او چو بیرون جهد ز زه

کند ماه آسمان چو ماهی به تن زره

بخندد همی ببرق سر تیغش از بریق