ز سهم خدنگ او چو بیرون جهد ز زه

که شهزاده را به صدق تویی داعی صدیق

فلک فر علیقلی که جودش بود فره

برویش ندیده کس مگر روز کین گره

کند ماه آسمان چو ماهی به تن زره

بخندد همی ببرق سر تیغش از بریق

دلش بیتی از کرم مکارم نجود او