مگرکه بردباریش کند به عفو چاره ای

به یک سپهر ننگری نسوخته ستاره ای

ز روی خشم اگرکند به لشکری نظاره ای

گمان مبرکه جان برد پیاده ای سواره ای

چنانکه دفع رنج و غم روان برد بار من

اگر به گاه کودکی خرد نبود مهد او

به کسب دانش این قدر ز چیست جد و جهد او