خورشید سرگذارد بر .آستان تو

دلها کند به چین تو چون کاروان سفر

وز چین زلف تو نرود کاروان تو

مانا غلام درگه شاهی از آن قبل

درج عقیق وگوهر اگر نیستی ز چیست

آویزه عقیق و گهر بر میان تو

نی نی چو من مدیح جهاندارگفته ای