گر می نخورده ای ز لب ما هم از چه رو

زآنرو سرت برند که بدخوی و سرکشی

سر برده ای به جام لب ماه من مگر

زان جام باده خورده که زینگونه بیهشی

بی تاب و بی قرار و سیه مست و سرخوشی

بیمار چشم یار و ترا میل ناردان

جزع نگار مست و تو ساغر همی کشی