چون شد که روز و شب دل ما را تو مسکنی

گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست

بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی

با آنکه مسکنت دل ما بود روز و شب

بالای گنج و سرو کند مار آشیان

ماری به گنج و سرو از آن آشیان کنی

خواهم ترا ز رشته جان ساختن طناب